شاید سخت باشه که باور کرد، ولی در هر سنی، میشه کاری را شروع کرد. هنر، علم، فن و … در واقع چیزی که از سن مهمتر است، علاقه، انگیزه و پشت کار و پیگیری است. راه دور نرویم. از خودم مثال میزنم.

از ابتدای کودکی تا همیشه، در نقاشی هنری نداشتم. چشم، چشم، دو ابرو… آخر هنر نقاشی من بود. آن هم با مداد رنگی، بیشتر از آن را تصور نمیکردم. مدتی در تلوزیون برنامه لذت نقاشی با اجرا و هنرمندی باب راس را نگاه میکردم و میگفتم چه جالب! چه راحت! چه زیبا! ولی فقط تماشاچی بودم. مدتها از این گذشت و باب راس هم به رحمت خدا رفت. ولی باز هم حداکثر یک طرفدار بودم.

در اوایل 50 سالگی علاقه به نقاشی در وجود شعله ور، عزمم جزم شد. به اولین فروشگاه لوازم نقاشی رفتم، مقداری رنگ و قلم مو (بخصوص قلم موی بادبزنی مورد علاقه باب راس) و کاردک و سایر ملزومات خریدم، چند تا از برنامه های باب راس را هم دانلود کردم. و هم زمان با پخش فیلم (البته با کمی پاز و پلی) شروع به نقاشی کردم.